Onrust in domineesland

Een parabel over ideaal en werkelijkheid, speciaal voor boeddhisten

Er was eens een dominee die een verkeerde voorstelling had gegeven van zijn preekbevoegdheid.

Er was eens een dominee van een andere kerk die een kind verwekte bij een gemeentelid. De dominee vertrok en de gemeente werd ontbonden.

Media legden deze en andere beweerde misstanden onder een kritisch vergrootglas en zwengelden de discussie hierover aan binnen de gemeenschap van gelovigen.

In ingezonden brieven toonden velen zich boos, verdrietig en teleurgesteld. Begrijpelijke emotie. Maar wie ze goed las, ontdekte dat de reacties ook getuigden van heel verschillende uitgangspunten en verwachtingen.

Moesten andere dominees zich uitspreken over iets wat niet speelde binnen hun eigen kerk? Moest de raad van kerken iets doen?

Op de raad van kerken bestond al veel kritiek. Sommige gelovigen betwijfelden of deze de gemeenschap wel naar behoren vertegenwoordigde.

Kortom, een klassieke situatie van een ongestructureerd maatschappelijk debat waarin een los georganiseerd verband van min of meer geestverwante kerken zich verwikkeld vond.

Predikanten van andere kerken zagen de onrust in de gemeenschap met zorg aan. Maar in het publiek zwegen ze.

Stel dat ze stelling zouden nemen over de vakbekwaamheid van een collega? Een vrijgemaakt gereformeerde die kritiek oefent op een remonstrantse voorganger, dat zou toch ongehoord zijn?

Bovendien zou de bal teruggekaatst kunnen worden: waarop was hun eigen preekbevoegdheid dan precies gebaseerd?

Dat zijn zaken die nu eenmaal behoren tot het geloofsgoed van de eigen kerk. Onderling neem je elkaar niet de maat.

Media en kritische waarnemers bleven echter aandringen. We zijn toch allemaal christenen? Een enkeling verslikte zich in zijn boosheid en radicaliseerde.

Sommigen stelden compleet nieuwe bestuursmodellen voor. Een centrale toezichtsautoriteit die de competentie toetst van predikanten. Een vertrouwenspersoon bij de raad van kerken waar je een klacht aanhangig kunt maken tegen een aangesloten kerk.

Kenden deze mensen de geschiedenis wel? Kerken zijn mensenwerk. Er gaan dus ook dingen mis. Vraagtekens over preekbevoegdheid, misstappen van predikanten: het zijn dingen die in alle tijden zijn voorgekomen.

De werkelijkheid is vaak niet ideaal. Leren gaat in kleine stapjes. De weg naar ‘ideale’ oplossingen is geplaveid met goede voornemens en leidt in de praktijk vaak tot een nieuwe werkelijkheid die even onvolmaakt is als de oude.

Diep in hun hart waren sommige van de kerkleiders het gedeeltelijk wel eens met de kritiek. Zeker waar het ging om een seksuele relatie van een predikant en een gemeentelid werd een duidelijke norm overschreden, zowel van de christelijke moraal als van de samenleving.

Maar in hoofdzaak toonden de leiders zich ondanks hun persoonlijke twijfel en zorg terughoudend. Ze gingen al langer mee en hun realisme vertelde ze dat de gemeenschap in een fase van groeipijn zat.

De worsteling binnen de gemeenschap om al dan niet een maatschappelijke rol te vinden was zonneklaar, maar de marges waren smal: wat konden ze nu precies meer doen dan vasthouden aan hun geloof en hun gebruiken?

Dus de kerkleiders deden wat kerkleiders in zulke situaties doen. Voorgaan in hun gemeentes. Bidden voor wijsheid en werkelijkheidszin bij alle betrokkenen.

De onrust duurde nog geruime tijd voort. Enkelen keerden hun kerk de rug toe. In stilte werkten sommige gemeentes aan verbetering.

Sommige critici was dit allemaal niet genoeg. Zij bleven het vuurtje opstoken en de discussie voeden over hun utopie, een ‘Rein Domineesland’ waarin alles anders was.

Onderwijl gingen de gelovigen in overgrote meerderheid door met deelnemen aan diensten volgens eigen gewoontes, tot heil van de wereld. Zoals het hoort. Gelukkig maar.

13 gedachten over “Onrust in domineesland”

  1. Met deze parabel sla je de plank volledig mis, denk ik.

    De reden is deze: in een samenleving als de onze is het niet aan boeddhistische ‘gelovigen’, ‘predikanten’, ‘kerkleiders’, ‘raden van kerken’ en ‘kerken’ zelf, naar eigen inzicht te bepalen welk gedrag moreel laakbaar, maatschappelijk onwenselijk, juridisch verwijtbaar is.

    In een land als Nederland bepaalt de samenleving dat zelf, volgens de principes van de democratische rechtsstaat.

    Titelfraude, beunhazerij, kwakzalverij, belangenverstrengeling, misbruik van positie, onrechtmatige besteding van algemene middelen, seksueel misbruik, enzovoorts, worden in onze samenleving van niemand geaccepteeerd: niet van christenen, joden, moslims, hindoes, humanisten, agnosten, atheïsten, ‘(n)ietsisten, en dus ook niet van boeddhisten.

    Het is niet aan boeddhisten -in een zelfverkozen isolement, volgens principes als ‘kerken zijn mensenwerk’, ‘er gaan nu eenmaal dingen mis’, ‘nieuwe werkelijkheden zijn even onvolmaakt als oude’, ‘met kleine stapjes’, volgens hun ‘eigen gewoontes’- te bepalen welk gedrag laakbaar is, en hoe boeddhisten het moeten afdoen.

    Dat ís de afgelopen eeuwen al bepaald. Gelukkig maar.

    Amsterdamse krakers redeneerden: ‘Uw rechtsstaat is de onze niet’. Die vlieger gaat in een democratische rechtsstaat nooit op, lees de jurisprudentie er maar op na. Gelukkig maar.

    Wat het alternatief is kun je nalezen in ‘Vrome zondaars: Misbruik in de Rooms Katholieke Kerk’ van Joep Dohmen. Je kunt ook documentaires over de kraakbeweging -met hun versie van de ‘dictatuur van het proletariaat’- bekijken.

    Wat míj aan de reacties opvalt is dit: sommige boeddhisten zijn bereid ‘argumenten’ aan te dragen die andere boeddhisten de pas naar reguliere hulpverleners, toezichthouders en ‘waakhonden’ afsnijden: de huisarts, (zeden)politie, (economische politie) rechter, Belastingdienst, journalistiek, consumentenorganisaties, enz.

    Maar de feiten zijn: door toedoen van een kleine maatschappelijke minderheid -namelijk de boeddhistische gemeenschap- ontstaan maatschappelijke problemen (seksueel misbruik, titelfraude, onrechtmatige besteding van algemene middelen, enzovoorts).

    Het is aan de samenleving -lees: niet-boeddhisten- te beoordelen of de wijze waarop boeddhisten dergelijke zaken afdoen voldoet aan de maatschappelijke norm.

    Wat boeddhisten zelf vinden kunnen zij om de zoveel jaar via hun stembiljet kenbaar maken. Gelukkig maar.

    De Boeddha zag dit ook in. De ‘vinaya’ is ad hoc, casuïstisch ontstaan, volgens een leidraad die in concreto als volgt kan worden geïllustreerd: diefstal is wat lokaal voor diefstal doorgaat. Dus: belastingfraude is diefstal, namelijk van de gemeenschap. Het kopiëren van CD’s en DVD’s is diefstal, ook als er geen haan naar kraait.

    Het signaleren, beschrijven, analyseren en beoordelen ervan vereist dan ook geen woord boeddhisme. Gelukkig maar.

    Overdenk eens rustig en diep wat het alternatief -geen seculiere maar een boeddhistische staat- zou betekenen.

    Wil je werkelijk -net als sommige moslims met hun ‘sharia’- bepleiten dat onze samenleving wordt ingericht volgens de boeddhistische vinaya? Waarom zouden niet-boeddhisten daaraan een boodschap hebben?

    De suggestie als zouden critici een utopie nastreven, een ‘Rein Domineesland’ vind ik onzindelijk. Zover ik kan zien menen zij, op goede gronden, dat boeddhisten naar dezelfde maatstaven als niet-boeddhisten moeten worden gemeten. In onze samenleving een heel gewoon standpunt, dat niets met een utopisch idealisme te maken heeft. Gelukkig maar.

    ‘De gelovigen’ gaan onderwijl, ‘zoals het hoort’, in ‘overgrote meerderheid’ door met het ‘deelnemen aan diensten volgens eigen gewoontes, tot heil van de wereld’.

    Dat haal je de koekoek! Waarom zouden ze daarmee ophouden?

    Ik bespeur in deze opmerking echter tevens de suggestie dat dit gedrag van ‘de gelovigen’ tegengesteld is aan dat van ‘anderen’, die kennelijk niet beseffen ‘hoe het hoort’.

    Zie ik dat goed, dan vind ik ook die suggestie verwerpelijk. Dat ‘de goegemeente’ en ‘voor wijsheid en werkelijkheidszin biddende kerkleiders’ de wijsheid niet in pacht hebben weet de Rooms Katholieke Kerk inmiddels als de beste. Boeddhisten doen er dan ook goed aan daar hun licht eens op te steken.

    Het afzetten van boeddhistische ‘gelovigen’ en ‘kerkleiders’, die van werkelijkheidszin getuigen (‘de werkelijkheid is vaak niet ideaal’), tegen boeddhistische ‘utopische idealisten’ (met hun streven naar een ‘Rein Domineesland’) creëert een valse tegenstelling.

    Het is het soort tegenstelling dat boeddhisten die misbruik maken van de goedgelovigheid van andere boeddhisten -‘kerkleiders’ inbegrepen- volledig in de kaart speelt. Dit miskent een belangrijke asymmetrie: die tussen boeddhisten mét en zónder macht.

    Like

    1. Beste Rob, een democratie is voor mij helaas een papieren begrip. Omdat bij “een meerderheid van stemmen” kiezen, de minderheid aan stemmen per definitie naar de vuilnisbak verwezen wordt. Daarnaast weten we maar al te goed dat macht corrumpeert, zowel onder boeddhisten, als onder politici. Want wat de “meerderheid van stemmen” wilde qua politiek, komt deze nu bedrogen uit door een kunstmatig en onwerkelijk regeerakkoord. Gelukkig kennen en hebben we in Nederland de vrijheid van meningsuiting en het recht van persoonlijke vrijheid. Daardoor kunnen we allemaal iets verschillends vinden van één en hetzelfde verschijnsel. Gelukkig schrijf je op inhoud en is je “verpakking” in orde. Toch houd ik na 3 keer je stuk te hebben gelezen het gevoel van “er klopt iets niet”. Ik denk dat ik weet waar dat (voor mij althans) in zit. Je schrijft oa dat het niet alleen aan boeddhisten is voorbehouden iets van laakbaar gedrag van een andere boeddhist te vinden, maar dat de hele maatschappij er iets van zou moeten vinden (vrij vertaald uit je reactie). Maar als die maatschappij nou eens niet moord en brand wil schreeuwen en het tussen de directe partijen wil laten? Ik snap wat je schrijft en ben het met je eens dat “iedereen” het recht heeft om er iets van te mogen vinden. Maar “iedereen” moet niet, het mag. En er iets van vinden wil niet zeggen dat je dat persé uit moet dragen. Dat bepaalt het individu zelf wel. Zo ook ikzelf. Ik kies er in het geval van Ritskes voor om waar te nemen en te begrijpen zonder te oordelen. Dat is míjn keuze en ik ben ook “de maatschappij. Dus als je een volgende keer reageert zou het je beter staan als je schrijft: “ik” in plaats van: “de maatschappij”, want daarmee sla jíj de plank volledig mis, tenminste dat vind ik.
      Nogmaals: Respect voor je “verpakking”! Namasté!

      Like

  2. Los daarvan en in aanvulling daarop: wat een rukstuk. Het lijkt me nu niet het moment om te relativeren en om onaangedaan boven de feiten te zweven. Stelling nemen doe je toch, en Rob Hogendoorn confronteert onomwonden met de implicaties en gevolgen van deze specifieke stellingname. Mijn god. Wat een ellende, ‘boeddhisten’…

    Like

    1. Ritskes heeft bij wijze van spreken opzettelijk een aanrijding veroorzaakt en een flinke ook! Daarmee heeft hij ‘strafbare feiten’ gepleegd…
      Dat betekent niet dat hij voor moord beschuldigd en berecht moet worden. En al helemaal niet door onbevoegde rechters zoals jij Ron! Het lijkt wel je persoonlijke missie om Ritskes volledig ten gronde te richten. Had je een stokpaardje nodig om jezelf te profileren? Waar zit je winst met deze opstelling Ron? Wat haal je eruit voor jezelf? Heb je dat echt nodig? En al ben je het oneens met Jules’ stukken, dan nog kun je dat op een nette en fatsoenlijke manier doen. Je woord- en taalgebruik laten echter zien dat je je besef van algemeen geaccepteerde fatsoensnormen kwijt bent. En toch ben ik je dankbaar dat je gedaan hebt wat je gedaan hebt. Ik weet nu tenminste hoe het niet hoort!

      Like

  3. Als ik vanaf morgen de titel zenmeester ga voeren (wat ik niet zal doen), dan overtreed ik geen enkele wet.

    Als ik ten onrechte op mijn website vermeld dat ik van een Koreaanse roshi lesbevoegdheid heb ontvangen, dan overtreed ik geen enkele wet.

    Als dit uitkomt omdat de desbetreffende roshi zegt dat hij mij die bevoegdheid niet heeft verleend, dan heeft dit voor mij een gevoelig gezichtsverlies tot gevolg. In het maatschappelijk verkeer kan dit misschien ‘titelfraude’ worden genoemd, maar ik heb geen strafbaar feit gepleegd.

    Als een boeddhistische leraar seks heeft met een leerling, dan worden er vele normen met voeten getreden. Of er sprake is van een strafbaar feit hangt er mede van af of de seks met wederzijds goedvinden plaatsvond.

    Als boeddhist kan ik geen van de bovenstaande gedragingen billijken.

    Het is goed dat zulke zaken in de openbaarheid kritisch aan de orde worden gesteld.

    Het gaat er echter wel om de zaken in perspectief te blijven zien.

    Ja, ik heb mij in een eerder stadium van de discussie ook geroerd.

    Maar naar mijn smaak begint het perspectief langzaam maar zeker zoek te raken nu grote woorden de overhand beginnen te nemen, de roep om publieke stellingname van derden in de grotere boeddhistische gemeenschap steeds luider begint te klinken, en de discussie verschuift van analyse naar recepten voor andermans problemen.

    Er komt ook een moment voor rust en bezinning. Terug naar de analyse. Kijk eens naar al die reacties. Wat zeggen die over verschillen in positie binnen boeddhistisch Nederland?

    Als er geen wetten worden overtreden, laat mensen in religieuze gemeenschappen dan de vrijheid om zelf hun verantwoordelijkheid te nemen, op eigen wijze en tempo.

    Die vrijheid komt hen, ook op grond van de wet, namelijk toe.

    Je kunt wel signaleren, maar niet afdwingen.

    Laten we anderen dus niet beleren maar de ruimte geven om te leren.

    Laten we onze uitlatingen, gezien de dynamiek van de openbare discussie, extra toetsen aan juist spreken.

    En laten we vertrouwen op de Dharma, ook wanneer we niet begrijpen hoe deze in en door anderen (en onszelf) werkt.

    Meeleven met het lijden van anderen kan ook met minder publiek misbaar.

    Like

  4. Nadere reactie op LinkedIn-groep ‘Boeddhisme in Nederland’:

    Rob en Ron, er wordt mij indirect nogal wat toegedicht waarin ik mij niet herken: veronderstellingen over waar ik sta en wat ik niet allemaal aan implicaties riskeer. Dat alles laat ik graag voor jullie rekening.

    Ik kom op voor de vrijheid om in eigen kring je geloof naar eigen inzicht te belijden, met alles erop en eraan. Dat is ook een groot goed in de democratische rechtsstaat. Ik wil vermijden dat dit kind, dit recht, voor boeddhisten wordt weggespoeld met het vele badwater dat over ons wordt uitgestort.

    Wat ik verder zeg, is dat als je kritiek hebt, je ook zelfkritiek moet kunnen hebben. Ik zeg niet dat alles mag en dat je niet mag oordelen. Juist niet. Maar ik zie bij een nuchtere evaluatie van de discussie van de afgelopen maanden een aantal controverses van redelijk begrensde omvang die door sommigen buiten proporties worden opgeblazen, zoals in jullie reacties hierboven.

    Ja, er is geschonden vertrouwen bij velen. Maar ik herken me niet in de manier waarop sommigen het uit naam van het boeddhisme opnemen voor boeddhisten (zoals ik).

    Ik hoop van ganser harte dat voor jullie twijfel en teleurstelling niet het eindpunt is. Je hoeft alleen maar mijn artikelen te lezen om te zien dat ik eveneens vaak diepe twijfel en teleurstelling koester, bijvoorbeeld wanneer de macht van zelfbedrog weer een loopje met me heeft genomen. Juist dat scherpt het inzicht in het belang van periodieke evaluatie en zelfkritiek.

    Soms echter vind je in de diepste diepte juist een aanknopingspunt voor een nieuw begin, met hersteld vertrouwen (althans voorlopig), al laat ook niets van dit al zich afdwingen.

    Like

  5. Jules, ik vond ook dat wat er over je uit werd gestort, te veel van het goede.
    Maar wat je bedoelt met ‘hersteld vertrouwen’, begrijp ik niet.
    Op twee niveaus niet.
    Als je bedoelt hersteld vertrouwen in het zelfreinigend vermogen van het (half-)georganiseerde boeddhisme: dat moet nog maar blijken, bv in de ledenvergadering van de BUN 9 juni
    En als je bedoelt hersteld vertrouwen in Ritskes, zie ik niet wat hij heeft gezegd dat herstelwaardig is; ik denk nog steeds dat Ritskes als hoofdopleider van Zen.Nl moet terugtreden en zijn leerlingen een groot deel van hun kosten van hun opleiding tot (hulp-)leraar moet terugbetalen.

    Like

  6. Beste Joop, dank voor je reactie en begrip. Boeddhisme is voor mij primair beoefening, in groepsverband of individueel. Als leraren uit de bocht vliegen, dan is het goed dat in de openbaarheid de vinger op de zere plek wordt gelegd. Wat ik proef is dat er nu verbittering optreedt. Er worden grote woorden gebruikt, boeddhisme en boeddhisten worden gewantrouwd. Ik hoop dat mensen die er zo in staan, hun vertrouwen terugvinden. Herstel van vertrouwen is voorts een zaak van leraren die een vertrouwensbreuk hebben teweeggebracht. Met de BUN heb ik verder niets. Dit is een secundaire uiting van boeddhisme. Als er daar misstanden zijn, dan is het terecht dat ook die aan de kaak worden gesteld. Maar dat moet het vertrouwen in de kracht van de beoefening niet aantasten.

    Like

  7. Jules, “het vertrouwen in de kracht van de beoefening” heb ik ook en ik hoop dat velen dat hebben en houden.
    Maar ik geloof niet in de inherente goedheid van de mens, door sommigen zelfs ‘boeddha-natuur’ genoemd; anderen en mezelf permanent licht wantrouwen is nooit weg.
    En je spreekt over ‘verbittering’, dat merk ik niet; wat ik wel merk zijn pogingen iets daadwerkelijk te veranderen (bv het aftreden van Ritskes).
    Maar ik weet dat veel (de meeste) boeddhisten niet van ‘beleid’ houden, ik wel.
    Wellicht vind je wat dat betreft mijn zojuist geplaatste blogtekst relevant, waarin ik een Duitse ‘leidraad’ vertaal, becommentarieer en aanvul met vragen die een individuele beoefenaar zich kan stellen: http://joopromeijn.blogspot.nl/2013/05/heilzame-en-onheilzame-structuren-van.html

    Like

    1. Beste Joop, de Duitse leidraad lijkt me een goed voorbeeld van hoe het wel zou kunnen: een vragend hulpmiddel maar geen dwingende regel. Ik zag je gisteren ook ergens in een reactie schrijven over boeddhisme als een anarchistisch verband van autonome groepen o.i.d. Ook dat sprak me zeer aan.

      Like

    2. Dag Joop en Jules; Joop ik ben het eens met Jules, die overigens niet ontkent dat er eigenlijk iets zou moeten gebeuren, maar wel het walletje bij het schuurtje laat. Of het aftreden van Ritskes het juiste middel is voor de kwaal weet ik niet. Gelukkig worden vandaag de dag steeds vaker patiënten betrokken bij het op- en vaststellen van hun behandelplan. Dat zou in dit geval ook goed zijn. De Japanse dokter (specialist) die mét de Nederlandse patiënt praat en niet óver hem. Nu lijkt het wel alsof de hele medische wereld de patiënt al op wil geven terwijl de anamnese nog niet eens is voltooid. Ofwel, we weten nu wel dat Ritskes fout zat, maar hem blijven najagen als een oorlogsmisdadiger is op een mug schieten met een kanon waardoor hij ook nog eens een podium krijgt waarvan niemand wil dat hij dat krijgt. Ik ben nieuwsgierig naar jullie beider volgende, nieuwe artikelen in het BD!

      Like

  8. Hieronder mijn repliek aan critici in het Boeddhistisch Dagblad en in de LinkedIn-groep ‘Boeddhisme in Nederland’:

    Beste allemaal,

    Boeddhisme is voor mij primair beoefening.
    Voor de wijze van beoefening zijn boeddhisten aan niemand verantwoording verschuldigd.
    Ze mogen bijvoorbeeld zelf bepalen wie ze als leraar erkennen.
    Dit heet vrijheid van godsdienst.

    Die vrijheid is niet absoluut.
    Boeddhisten moeten zich bijvoorbeeld als ieder ander aan de wet houden.
    Mensen kunnen opvattingen over en kritiek hebben op boeddhisten.
    Ook daar hebben boeddhisten tot op zekere hoogte rekening mee te houden.

    Boeddhisten kunnen ook het onderwerp zijn van nieuws.
    Nieuws is wat anderen nieuws vinden.
    Nieuws is bijvoorbeeld dat de autorisatie van een boeddhistische leraar wordt betwist.
    Of dat een boeddhistische groepering verweven raakt met de commercie.
    Of dat een boeddhistische leraar een seksuele relatie met een leerling heeft onderhouden.
    Of wat zich afspeelt aan perikelen rond een boeddhistische koepelorganisatie.

    Zulk nieuws leidt tot discussie en opinievorming.

    Sommigen deelnemers aan de discussie stellen regels voor, bijvoorbeeld externe toetsing van de competentie van boeddhistische leraren.
    Sommigen trekken ruime cirkels rond incidenten en vergroten ze uit tot onderdeel van, wat dan bijvoorbeeld heet, een ‘toedekcultuur’.
    Er vallen grote woorden, zoals ‘titelfraude’ en ‘criminaliteit’.
    Er worden verbanden gelegd met kindermisbruikschandalen in christelijke kerken.
    Er wordt onomwonden verklaard dat boeddhisten verantwoording verschuldigd zijn aan de samenleving.
    Er ontstaat verbittering en boeddhisten worden beschimpt.

    Tegen deze tendensen verzet ik mij dus.
    Je kunt om te beginnen boeddhisten en boeddhisme in Nederland niet op een hoop gooien op de manier waarop dit in de discussie gebeurt.
    Ieder heeft er recht op zijn opinie te uiten, maar ik waarschuw tegen oneigenlijke inmenging in de vrijheid van beoefening van boeddhisten.
    Ik waarschuw tegen grote woorden, vergelijkingen en oplossingen die niet in verhouding staan tot de feiten.
    Ik waarschuw tegen de macht van woorden, en zeker die van grote en bittere woorden.

    Ieder mag zeggen wat hij of zij wil, en dus mag ik zeggen dat ik vind dat de discussie naar aanleiding van een aantal recent opgekomen thema’s een punt heeft bereikt waar we misschien de balans eens moeten opmaken.
    ‘Back to basics’: ieder zijn eigen rol.
    Nieuwsmedia die nieuws melden.
    Mensen die opiniëren die accepteren dat hun opinies hun opinies zijn en niet richtinggevende oplossingen voor verder autonome partijen.
    Benadeelden die voor zichzelf opkomen en zo nodig de gang naar de rechter maken.
    Boeddhisten die doen wat boeddhisten doen, namelijk beoefenen, in de sangha, thuis en overal.

    Het is altijd verleidelijk elkaar de maat te nemen en anderen de wet voor te willen schrijven.
    Hoe verleidelijk ook, dit is precies het tegengestelde van waar boeddhisme over gaat.

    Of mensen naar me luisteren of niet, of het ze aanstaat of niet qua inhoud of timing, dit alles wilde ik gezegd hebben met mijn parabel.
    Ik meen wat ik zeg en ik schrijf wat ik schrijf.
    Daar neem ik geen woord van terug.
    Ik hoop dat er mensen zijn die zich wel door mijn waarnemingen voelen aangesproken.

    Like

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s