Moe op vakantie

Het ‘gewone’ leven gaat tijdens onze vakantie door. Goede dagen met veel rusten en slechte dagen met alleen maar rusten

De weg loopt dood in de zee

Wij zijn twee weken op vakantie aan de kust in de Franse Vendée, in hetzelfde huisje waar we twee jaar geleden verbleven.

Tijdens de lange autorit draag ik een vliegtuigkussentje om mijn nek zodat ik tussendoor kan slapen.

Een Amerikaanse auteur, zelf chronisch ziek, beschreef onlangs in een artikel hoe welwillende vrienden tegen haar zeggen: “Fijn, vakantie, dan kun je er eens lekker uit en bijkomen.” Zij zegt maar niets meer terug. Het leven gaat ‘gewoon’ door.

Getijdebeweging
Ik kan hier, zoals thuis, een beetje keuteren. Lezen, soms schrijven. Mijn meditatiemat en het bijbehorende krukje zijn mee. Een paar keer per dag ga ik rusten. ’s Avonds vroeg naar bed. Niet vergeten op tijd mijn medicijnen in te nemen, soms een probleem bij verandering van omgeving, lukt tot dusver wonderwel.

Ons huisje is ruim, een bungalow met grote kamers en dikke muren die voor koelte zorgen als buiten de temperatuur oploopt. Er is een heerlijke overdekte veranda met uitzicht op een tuin vol kleurige, geurige bloemen en een aantal palmbomen. Voor de kinderen is er een klein zwembad.

De weg bij ons huisje loopt achthonderd meter verder dood in de zee en geeft afhankelijk van de getijdebeweging maar enkele uren per dag toegang tot het eiland voor de kust. Dat beperkt het verkeer hier.

Bewegingsvrijheid
Als mijn vrouw de kinderen meeneemt op dagtripjes, ga ik vaak niet mee. Mijn beperkingen beperken hen in hun bewegingsvrijheid. Van lopen word ik algauw moe en duizelig. Er moet altijd een rustplaats voor mij worden gezocht en dan nog kan ik daar meestal niet slapen.

Ik geniet van de kinderen wanneer ze terugkomen vol verhalen over wat ze hebben meegemaakt. Wanneer ze samen Monopoly spelen of verdiept zitten in een stripboek. En wanneer we met elkaar eten. Ik geniet ervan de andere gezinsleden te zien bijkomen.

Wankele balans
Ik geniet ook van de korte uitstapjes die ik wel meemaak, bijvoorbeeld naar een nabijgelegen restaurant, en van de rust thuis, in een andere omgeving. Maar verder gaat het ‘gewone’ leven hier door. Goede dagen met veel rusten en slechte dagen met alleen maar rusten.

Toch hoor je mij niet klagen. Ik ben langzaam de aanvaarding in gegroeid, mede dankzij het zenboeddhisme dat me in de loop der jaren zoveel meer heeft gebracht dan ‘coping’ alleen. We hebben als gezin een modus vivendi gevonden, al is het een wankele balans die altijd aandacht behoeft. Ik realiseer me terdege dat een partner en vader die patiënt is, het leven voor anderen zwaarder maakt.

Moe thuis, moe op vakantie. Het is zoals het is.

10 gedachten over “Moe op vakantie”

  1. Mooi verhaal Jules, ik begrijp je zo goed en vind het fijn dat je geniet van alle kleine dingen, daar ben ik nu ook mee bezig, kijken wat nog wel kan en niet kijken en nadenken wat niet meer kan, momenteel een kuur prednison weer, is wel even fijn, je bent wat stabieler en je voelt je iets prettiger. Jules, fijne dagen nog en geniet waar je van kan genieten.groeten Mieke bor

    Like

  2. Beste Jules,

    De Gois: kijk ook eens in de locale boekhandel in de hoofdstraat van Noirmoutier heeft veel boeken erover, met “De weg loopt dood in de zee” kan je ook zien als “De weg komt altijd weer tot leven uit de zee” als een half vol glas!. De Gois is een buitengewoon fenomeen, ook voor Tour de France wielrenners al een paar keer!

    Wat ons op Noirmoutier steeds weer boeide was het prachtige licht, de zuivere lucht en de zeer afwisselende natuur in een heerlijk klimaat
    (een micro-climat zoals Franse vrienden het noemden).

    Na zo’n 20-25 vakanties op Noirmoutier kennen we bijna elke straat van het eiland en hebben er nog steeds zeer goede herinneringen aan howel het met 900 km wel ver weg is. Wij reden steeds in 2 etappes: overnachting in Chartres(60 km na Parijs vanaf Nederland): IBIS hotel heeft afgesloten parkeergarage/Mercure ook. Diner en kathedraal bezoek en dan de volgende dag verder. Dat geeft een goede reis in ontspannen sfeer.

    Prettige vakantie!

    Met vriendelijke groet,

    Joop Dat

    Like

  3. Als ik dit zo lees, is mijn eerste reactie ook: wat een kraan is die Karin toch. Goed blijven kijken naar je dochters – mijn zoon is net het huis uit. Jij sterkte en fijne vakantie daar.

    Like

  4. Hallo Jules,

    Ook wij genieten van onze vakantie hier aan de Gois. We hebben elkaar ontmoet aan de table d’hote en na (iets) lezen van je blog ben ik onder de indruk van jou, jullie gezin, je ziekte en vooral wat het betekent in je leven. Ik weet ook hoe het is om ziek te zijn, maar niet (meer) hoe je ziekte zo’n invloed kan hebben. Gelukkig is de mens ingesteld om dat weer te vergeten, wanneer het beter gaat. Onze ontmoeting is in die zin voor mij (en ons) een eye opener om nog meer in ‘het nu’ te leven. Carpe diem!
    We wensen jullie nog een fijne vakantieweek hier, wij vertrekken weer. Het was een aangename ontmoeting, ik wens je alle goeds toe. Sterkte!

    Hartelijke groet,

    Maaike

    Like

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s